Yaşadığımız fon hadisesinin (kriz değil, skandalın) idari, teknik, hukuki yönleri derinlemesine tartışılıyor. Burada dikkat edilmesi gereken husus, "mış veya miş" ile başlayan, kulaktan kulağa yayılan söylentilerin bir süre sonra "doğru kabul edilmesi" riskidir!
Meselenin okuyucuya fantastik gelebilecek başlıklarına dair teyide muhtaç hususlar yok değil!
Bana göre, mühim olan birinci konu, siyasi iradenin olaya el koyması ve tavizsiz yaklaşması. İkincisi ise siyasete yük olmayacak şekilde, doğal ve mümkünse az gürültü tarzda birilerinin kenara çekilmeyi bilmesi!
Yaşanan bu sorun ne ilk muhtemelen ne de son olacak. Bize özgü de kalmayacak. Gelişmiş piyasalarda da görülen, büyük bedeller ödenen benzeri problemlerin tekrar etmemesi için, onlardaki tedbirleri aratmayan katı önlemler getirilecek.
Ben bu aşamada olayı, "İslami ve İnsani" çerçevede ele almayı da gerekli buluyorum.
Temel bilgilerimle, (uzmanlara saygımı eksik etmeden) ilkesel ve vazgeçilmez değerleri hatırlatmak istiyorum.
İslam hukukunda, "malın" bir amaca hizmet etmesi gerekir. Zira malın tüketim, depolama ve kullanım sınırı, "doyma noktası" vardır. Dinimizin, lüksü ve israfı yasaklaması da malın "ihtiyaçla sınırlanan" doğasından kaynaklanır.
"Para" ise soyut bir gücü ve sınırsız satın alma potansiyelini bünyesinde barındırır. Bu nedenle (ve maalesef) insan nefsinde bir doyma noktasına ulaşmaz! Peygamberimiz Hz. Muhammed (S.A.V.) bir hadisinde bu durumu şöyle özetlemiştir:
"Âdemoğlunun bir vadi dolusu altını olsa, bir ikincisini ister. Onun gözünü ancak toprak doyurur!"
Özetle…
Mal, insanı doyurabilir ama rakamlar yani para insanı en azından gözünü doyurmaz. Ekonomiyi; paranın sınırsız hırsı üzerine değil de insanın gerçek ihtiyaçları ve reel ekonomi üzerine kurma mücadelemizin özü de budur!
Sabah.com.tr Uygulamamızı İndirin
