Proje kapsamında 30 genç, aile albümlerinden, kent arşivlerinden ve farklı kaynaklardan seçtikleri fotoğrafları nakışla işledi. Deprem öncesindeki evleri, aileleri ve gündelik yaşamlarından izler taşıyan fotoğraflar, gençlerin bugünle kurduğu bağın da bir parçası oldu.
VAR OLMAYAN MEKÂNIN HAFIZASINI TAŞIYOR
Atölye katılımcısı Sena Sürmeli, yaklaşık 25 yıl önce Antakya’da kar yağdığı bir gün kardeşiyle evlerinin terasında çektirdikleri fotoğrafı işledi. Sürmeli, “Antakya’da kar görmek başlı başına büyük bir heyecandı; fotoğrafta da o mutlulukla birbirimize sarılıyoruz” dedi. Bugün kardeşinin 27 yaşında bir hekim olduğunu, fotoğrafın çekildiği ev ve terasın ise depremden sonra artık var olmadığını anlatan Sürmeli, “O fotoğraf benim için yalnızca çocukluğumuzdan kalan mutlu bir anı değil; kardeşimle birlikte büyümemizin, değişen hayatlarımızın ve artık fiziksel olarak var olmayan bir mekânın da hafızasını taşıyor” diye konuştu.
Katılımcılardan Birgül Ördek de projenin deprem sonrasındaki dönemde kendisi için özel bir anlam taşıdığını belirterek, “Kelimeleri dile dökmenin zor olduğu bir dönemden geçerken benim için kıymetli bir fotoğrafa akıtmış oldum içimden geçeni. İlk atölyede grup daha sesizdi. Sanırım herkesin ihtiyacı varmış hafızayı sessizce bir fotoğrafa işlemeye” ifadelerini kullandı.
